Op mijn 18e vertrok ik van Drenthe naar Amsterdam om te studeren aan de modeacademie. Op mijn 32e kreeg mijn man de diagnose PPMS. We hadden twee kinderen van 1 en 3.

Vanaf dat moment stond alles aan : zorgen, regelen, doorgaan!!

Ik werd mantelzorger runde een winkel met personeel en had een gezin dat op mij leunde.

Ik hield alles overeind, maar mezelf niet.

Na 16 jaar overleed mijn man en kort daarna verloor ik nog meer dierbaren, ik was kapot, moe, leeg en verdrietig,
maar ik ging door, omdat dat moest. 
Ondertussen voelde ik me niet gezien en diep vanbinnen ook niet veilig.
Ik leefde in mijn hoofd, voelen deed ik niet meer en had veel last van angst en paniek.
Toen het uiteindelijk echt niet meer ging en genoodzaakt was om uit te zoeken wat er aan de hand was, begon ik te begrijpen dat mijn lichaam al die tijd op overleven had gestaan.
In kleine stappen leerde ik weer voelen, en toen vond ik iets terug wat ik heel lang kwijt was: 

Rust ruimte en uiteindelijk ook mezelf.

Dit is waarom ik nu doe wat ik doe.
Ik help vrouwen die alles dragen en zichzelf zijn kwijtgeraakt, omdat ik weet hoe het is om door te gaan terwijl je eigenlijk niet meer kunt en omdat ik inmiddels heb ervaren dat het anders kan,

Niet door nog harder je best te doen maar door weer in verbinding te komen met je lichaam.

Vanuit mijn eigen ervaring weet ik dat echte verandering tijd en aandacht vraagt.

Daarom werk ik niet met snelle oplossingen maar in direct contact, afgestemd op jou